โลกคู่ขนานในควอนตัม(Many-world interpretation in quantum mechanics)

โลกคู่ขนานในควอนตัม(Many-world interpretation in quantum mechanics)

การตีความเกี่ยวกับฟังก์ชั่นคลื่นตามแบบโคเพนเฮเกนว่าขณะที่เรายังไม่สังเกตุระบบนั้นฟังก์ชั่นคลื่นจะอยู่ในสถานะซ้อนทับของสถานะย่อยๆทั้งหมดที่เป็นไปได้ หากเราทำการวัดหรือสังเกตุระบบ ฟังก์ชั่นคลื่นจะเกิดการยุบตัว(collapse)

หากเราคิดว่า ทุกค่า x ในช่วง delta x นั้นเป็นค่าที่เป็นไปได้ที่จะบอกตำแหน่งของอนุภาค หากเรามองว่าทุกๆค่า x นั้นเป็นความเป็นจริง(reality)ที่เป็นไปได้ที่จะอธิบายตำแหน่งของอนุภาค ดังนั้นควอนตัมในแบบของโคเพนเฮเกนนั้นบอกว่าขณะที่เรายังไม่ได้วัดหรือสังเกตุระบบ ความเป็นจริงของระบบยังไม่นิยาม!! จะนิยามก็ต่อเมื่อเราสังเกตุ อย่าลืมว่าความเป็นจริงที่สังเกตุได้นั้นเป็นความเป็นจริงที่ได้มาอย่างสุ่มที่มาจากหลายความเป็นจริงที่เป็นไปได้ คำถามที่เรามีแล้วความเป็นจริงที่ไม่ได้รับการเลือกออกมานั้นไปไหน

ความประหลาดข้างต้นนั้นดูเหมือนว่าจะเกิดขึ้นในโลกของควอนตัม แต่แนวคิดเรื่องแมวของชเรอดิงเงอร์นั้นทำให้ความเป็นหลาดนี้มายังโลกที่เราคุ้นเคยประเด็นคือเราไม่เคยสังเกตุพฤติกรรมประหลาดเหล่านี้เลย

ตัวเลือกของทางออกของคำอธิบายเรื่องสถานะซ้อนทับและเรื่องการยุบตัวของฟังก์ชั่นคลื่นนั้นถูกนำเสนอโดย ฮิวจ์ เอเวอร์เรต (Hugh Everett) โดยเสนอว่าเมื่อฟังก์ชั้นคลื่นนั้นได้รับการสังเกตุ จะไม่เกิดการยุบตัวของฟังก์ชั่นคลื่น แต่ตัวของผู้สังเกตุและสถานะย่อยๆนั้นจะแยกตัวออกไปทุกแบบที่เป็นไปได้ (ในการตีความแบบโคเพนเฮเกนนั้นไม่เคยคิดผลของการมีอยู่ของผู้สังเกตุเลย)

ตัวอย่างด้านบน เมื่อคนทำการสังเกตุสถานะของแมว ขณะที่สังเกตุนั้นความเป็นจริงจะแยกออกไปเป็นสองแบบทันที่ ความเป็นจริงที่หนึ่งคือคนสังเกตุเห็นว่าแมวยังมีชีวิต ความเป็นจริงที่สองคือคนสังเกตุเห็นว่าแมวตาย (ความเป็นจริงทั้งสองนี้มีศักดิ์ศรีเท่ากัน) เราอาจจะผู้ได้ว่าขณะที่คนทำการสังเหตุนั้นโลกที่คนคุ้นเคยแยกออกไปเป็นสองแบบที่เป็นไปได้ เราเรียกว่า โลกคู่ขนานแบบควอนตัม การตีความแบบนี้นั้นอาจจะช่วยกอบกู้เรื่องการยุบตัวของฟังก์ชั้นคลื่นได้เพราะการมองแบบโลกคู่ขนานนั้นไม่ได้มีการยุบตัว มีแต่การที่ผู้สังเกตุตกไปอยู่ในโลกของสถานะย่อยๆทั้งหมดที่เป็นไปได้

แนวคิดโลกคู่ขนานแบบควอนตัมนั้นอาจยิงทำให้เรารู้สึกว่าธรรมชาตินั้นยิ่งประหลาดขึ้นไปอีกหากเราเชื่อว่าเป็นจริง เพราะหากเราคิดว่าตั้งแต่เราเกิดมาเราต้องมีการสังเกตุโลกรอบตัวเราตลอดเวลา(จริงๆตัวเรานั้นก็ประกอบไปด้วยอนุภาคควอนตัมมากมาย) จนกระทั้งเราโตมาถึงตอนนี้ ดังนั้นจึงเป็นไปได้ว่าจะมีโลกคู่ขนานของเราเป็นอนันต์แต่เราตอนนี้อยู่ในเส้นทางหนึ่งของโลกคู่ขนาน

มุมมองแบบนี้ทำให้เราคิดได้ว่ามีเราที่แบบไม่ได้เป็นเรา !! เต็มไปหมด เช่น อาจจะมีโลกหนึ่งที่เราประกอบอาชีพอีกแบบ หรือ โลกอีกแบบที่เรามีครอบครัวมีความสุข หรือ โลกอีกแบบที่เราไม่มีครอบครัวแต่ออกบวช หรือ โลกที่มีเราเป็นนายกรัฐมลตรีบริหารประเทศ ว่าง่ายๆทุกรูปแบบที่เป็นไปได้นั้นเป็นไปได้ เพื่อให้ความเป็นจริงนั้นดูสวยงมาขึ้นไปเราอาจจะต้องนับการมีอยู่ของโลกคู่ขนานของบุคคลอื่นที่เราไปมีปฏิสัมพันธ์ด้วย!! ดังนั้นความหลากหลายของการมีอยู่ของโลกคู่ขนานนั้นจึงถือได้ว่ามหาศาลมากมายเป็นอนันต์ก็ว่าได้ เราอาจคิดได้ว่าจริงแล้วนั้นเราเป็นอมตะ!!เพราะถึงแม้เราอาจะเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตในโลกนี้แต่จริงๆยังมีตัวเราอีกเป็นอนันต์ในโลกคู่ขนาน [ประเด็นที่ควรเน้นนั้นคือโลกคู่ขนานเหล่านี้มีกฏทางฟิสิกส์เหมือนกันเพราะแยกตัวออกไปจากโลก(ตัวแม่)ที่มีฟิสิกส์แบบเดี่ยว]

การมีอยู่ของโลกคู่ขนานนั้นช่วยในการแก้ปัญหาเรื่องของการย้อนเวลา หากว่าเราสามารถย้อนเวลาได้จะเกิดปัญหาขึ้นหากว่าเราย้อนเวลาแล้วไปฆ่าปู่ของเรา (grandfather paradox) จึงทำให้การมีอยู่ของพ่อเรานั้นเป็นไปไม่ได้ ส่งผลต่อการมีอยู่ของเราด้วย ดังนั้นจะเกิดข้อขัดแย้งทันทีถึงการคงอยู่ของตัวเรา ข้อขัดแย้งตรงนี้จึงเป็นเงื่อนไขที่ทำให้การย้อนเวลานั้นเกิดขึ้นไม่ได้ แต่หากเรานำแนวคิดเรื่องโลกคู่ขนานนั้นเข้ามาช่วย เราอาจคิดได้ว่า ขณะที่เราทำการฆ่าปู่ของเรานั้นโลกใหม่จะเกิดขึ้นมาทันทีโดยเป็นโลกที่ปู่ของเราตาย พ่อของเราไม่มีตัวตน ในขณะที่โลกที่เราย้อยเวลามานั้นก็ยังมีตัวตนอยู่ การมองแบบนี้ทำให้ปัญหาของความขัดแย้งหมดไป

อย่างไรก็ตามการพิสูจณ์ถึงการมีตัวตนของโลกคู่ขนานนั้นยังเป็นข้อถกเถียงเป็นอย่างมาก เพราะยังหาข้อพิสูจณ์ไม่ได้ มีนักฟิสิกส์หลายคนบอกว่าหากทฤษฏีที่พิสูจณ์ไม่ได้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากนิยายแฟนตาซี แต่ก็มีอีกหลายคนที่เชื่อในแนวคิดนี้แล้วก็พยายามหาทางพิสูจณ์